داروی آلبیومین (Albiomin) چیست؟
آلبیومین یک محلول تزریقی است که مستقیماً از پلاسمای خون اهداکنندگان سالم انسانی استخراج و خالصسازی میشود. این دارو معمولاً به صورت ویالهای انفوزیون و در غلظتهای ۵٪ و ۲۰٪ تولید میگردد. هدف اصلی این دارو، جبران سریع کمبود پروتئین آلبومین در خون و تنظیم حجم مایعات درون عروق است.
جدول مشخصات دارویی آلبیومین
| ویژگی | توضیحات |
| نام ژنریک | آلبومین انسانی (Human Albumin) |
| شکل دارویی | ویال محلول برای انفوزیون وریدی (تزریق داخل رگ) |
| غلظتهای رایج | ۵ درصد (ایزوتونیک) و ۲۰ درصد (هیپرتونیک) |
| دسته دارویی | جایگزینهای پلاسما و محلولهای کلوئیدی |
مهمترین موارد مصرف و کاربردهای ویال آلبیومین
۱. جبران حجم خون در شوک و سوختگیهای شدید
در مواردی که بیمار به دلیل خونریزی شدید، جراحیهای سنگین یا سوختگیهای وسیع، حجم زیادی از مایعات و پلاسمای خون خود را از دست داده است، تزریق آلبیومین حجم خون را به سرعت به حالت نرمال بازمیگرداند و مانع از افتادن بیمار در فاز شوک میشود.
۲. درمان آسیت (تجمع مایع در شکم) در بیماران کبدی
بیماران مبتلا به سیروز کبدی شدید به دلیل ناتوانی کبد در ساخت پروتئین، دچار افت شدید آلبومین میشوند. این اتفاق باعث خروج مایعات از رگها و تجمع آنها در فضای شکم (آسیت) یا ورم شدید دست و پا (ادام) میگردد. تزریق آلبیومین درمان اصلی برای بازگرداندن این مایعات به داخل رگهاست.
۳. درمان سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS)
در برخی بیماران که در بخش مراقبتهای ویژه بستری هستند، برای بهبود وضعیت ریهها و دفع مایعات اضافی تجمعیافته در بافت ریه، آلبیومین همراه با داروهای مدر (ادرارآور) تجویز میشود.
۴. جراحیهای قلب باز و دیالیز
در جریان جراحیهای بزرگ قلب (با استفاده از پمپهای قلبی-ریوی) و همچنین در برخی بیماران دیالیزی که دچار افت شدید فشار خون میشوند، از آلبیومین برای پایدار کردن وضعیت همودینامیک بیمار استفاده میشود.
مکانیسم اثر؛ آلبیومین چگونه در بدن عمل میکند؟
اصلیترین وظیفه آلبیومین ایجاد فشار اسمزی کلوئیدی (Oncotic Pressure) است. این فشار مانند یک آهنربا عمل کرده و آب و مایعات را درون رگها نگه میدارد و اجازه نمیدهد مایعات به فضای بینبافتی نشت کنند. وقتی آلبیومین ۲۰٪ تزریق میشود، مایعات اضافی را از بافتهای بدن (مثل شکم یا پاها) جذب کرده و وارد جریان خون میکند تا از طریق کلیهها دفع شوند.
تولید کننده : biotest - Germany
موارد مصرف تایید شده
احیای حجم در شوک هیپوولمیک: در مواردی که کاهش شدید حجم خون رخ داده است، آلبومین به عنوان یک کلوئید طبیعی برای گسترش حجم داخل عروقی استفاده میشود.
سیروز کبدی و آسیت مقاوم: آلبومین به طور گسترده در بیماران مبتلا به سیروز پس از انجام عمل تخلیه مایع شکمی (پاراسنتز) با حجم بالا (بیش از ۵ لیتر) تجویز میشود تا از اختلالات گردش خون ناشی از تخلیه سریع مایع جلوگیری کند.
پریتونیت باکتریایی خودبخودی: تجویز آلبومین همراه با آنتیبیوتیک در بیماران مبتلا به عفونت مایع آسیت، خطر بروز نارسایی کلیوی و مرگومیر را به طور چشمگیری کاهش میدهد.
سندرم هپاتورنال (نوع یک): آلبومین در ترکیب با داروهای منقبضکننده عروق (مانند ترلیپرسین) خط اول درمان برای بهبود عملکرد کلیه در بیماران با نارسایی پیشرفته کبدی است.
سندرم دیسترس تنفسی حاد: در بیماران مبتلا به ادم ریوی همراه با سطح پایین پروتئین خون، استفاده از آلبومین همراه با داروهای مدر (مانند فورزماید) به بهبود اکسیژنرسانی و تسریع تخلیه مایع اضافی از ریهها کمک میکند.
تعویض پلاسما: در فرآیند پلاسمافرز با حجم بالا، آلبومین به عنوان محلول جایگزین برای حفظ فشار اسمزی و ثبات همودینامیک بیمار استفاده میشود.
سوختگیهای شدید: پس از ۲۴ ساعت اول (فاز پس از احیای اولیه)، زمانی که نفوذپذیری عروق به حالت طبیعی نزدیکتر میشود، آلبومین برای حفظ حجم داخل عروقی و کاهش ادم بافتی کاربرد دارد.